Informacja w przychodni, która prowadzi pacjenta i porządkuje przestrzeń

Od przejścia drogi pacjenta: od wejścia, przez rejestrację, do gabinetu. Zaznacz miejsca, w których pacjent musi podjąć decyzję albo o coś zapytać. Dopiero wtedy dobierz format komunikatu, sposób montażu i konkretny produkt.

W małym gabinecie może wystarczyć. W przychodni z kilkoma korytarzami potrzebna jest seria spójnych oznaczeń: przy wejściu, na rozwidleniach i przy drzwiach. Jeden stojak nie zastąpi całego systemu oznaczeń.

Policz rodzaje druków, które pacjenci naprawdę biorą, i pogrupuj je według spraw. Każda kieszeń powinna mieć jedną jasną nazwę. Nie warto trzymać nieaktualnych formularzy tylko po to, żeby wypełnić większy stojak.

Przyjmij, że kieszeń o głębokości 2 cm mieści ok. 150 ulotek. Przykłady z tego poradnika: stojaki na ladę P562 mają kieszenie o głębokości ok. 20 mm, a ściany kieszeni P570c i P570d ok. 25 mm. Policz, ile druków schodzi dziennie, i trzymaj w kieszeni zapas na kilka dni, a resztę poza ekspozycją.

Komunikaty czasowe (zmiany godzin, urlopy, kampanie) sprawdzaj co tydzień i zdejmuj od razu po terminie. Ulotki i formularze przeglądaj przy każdej zmianie wersji druku. Najprościej wyznaczyć jedną osobę odpowiedzialną za ekspozycję i stały dzień przeglądu.

Pleksi daje przezroczystą, neutralną prezentację i sprawdza się przy mniejszej liczbie materiałów. Konstrukcje druciane są przydatne przy dużym zapasie i wielu kieszeniach. O wyborze decydują format, liczba druków, miejsce i częstotliwość uzupełniania.

Gdy ogłoszenia ma wymieniać tylko wyznaczona osoba, a wydruki trzeba chronić przed zdjęciem lub zniszczeniem. Pamiętaj, że treść za szybą widzi każdy, dlatego gablota nie jest miejscem na dane pacjentów.

W miejscu, gdzie pacjent czeka i ma czas, zwykle w poczekalni w zasięgu wzroku z krzeseł, ale poza drogą przejścia. Stojak przy samym wejściu lub w wąskim korytarzu jest mijany w pośpiechu. Najczęściej brane materiały umieść w zasięgu ręki osoby stojącej i osoby na wózku, mniej więcej 40–140 cm od podłogi.

Tak, jeśli nie zasłaniają kontaktu z personelem, nie blokują kolejki i dotyczą spraw załatwianych właśnie tam. Dłuższe materiały edukacyjne lepiej przenieść do poczekalni.

Porównaj wymiary podstawy z karty produktu z miejscem, w którym ma stanąć. Na przykład stojak P99 zajmuje ok. 33 × 40 cm, a regał P660 ok. 85 × 40 cm. Obok zostaw wolne przejście, najlepiej co najmniej 90 cm, a tam, gdzie osoba na wózku ma zawrócić, ok. 150 × 150 cm. Dolicz miejsce dla osoby, która zatrzyma się przed stojakiem, i sprawdź przejście dla osób o kulach. W razie wątpliwości ustawienie powinna ocenić osoba odpowiedzialna za bezpieczeństwo budynku.

Tak. Wkłady, plakaty i tabliczki przygotowujesz według własnej identyfikacji. Warto tylko zachować te same nazwy, krój pisma i wygląd strzałek na całej drodze pacjenta.

Najważniejsze informacje umieść mniej więcej 120–160 cm od podłogi, żeby przeczytała je osoba stojąca i osoba na wózku. Kieszenie z drukami do zabrania wieszaj w zasięgu ręki osoby siedzącej lub na wózku (mniej więcej 40–140 cm od podłogi). Przed montażem sprawdź czytelność z pozycji siedzącej.

Przy drzwiach powieś tabliczkę z wymiennym wydrukiem: numer gabinetu, poradnia, godziny przyjęć i prośba „Prosimy czekać na wezwanie”. Tę samą prośbę powtórz w poczekalni. Wydruk zmienisz w chwilę, gdy zmieni się lekarz albo godziny.

Przede wszystkim te, które placówka musi udostępnić pacjentom: prawa pacjenta, w placówkach z umową z NFZ informacje wymagane przez Fundusz, a jeśli przyjmujecie dzieci, standardy ochrony małoletnich. Do tego godziny pracy i regulamin. Listę treści ustala placówka; nośnik daje im stałe, widoczne miejsce, np. w zamykanej gablocie.

Materiały kampanii profilaktycznych to często plakat A3 i ulotki DL. Sprawdzi się stojak z ramą A3 i kieszeniami na ulotki DL, np. P138i (plakat A3 i trzy ulotki DL) albo biały P99wDLa3 (plakat A3 i sześć miejsc DL). Na ścianie: rama A3 (np. P139a3), a obok kieszeń na ulotki. Ulotka trójdzielna po złożeniu ma format DL.

Ulotki edukacyjne i profilaktyczne — tak. Reklamy leków na receptę nie kieruje się do pacjentów, a informacja o usługach placówki nie może mieć cech reklamy. Treść materiałów zatwierdza placówka.

Na co dzień wystarczy letnia woda z łagodnym płynem i miękka, wilgotna ściereczka. Potem przetrzyj pleksi czystą wodą. Do dezynfekcji wybierz środek bez alkoholu, który według etykiety jest dopuszczony do tworzyw akrylowych (PMMA, pleksi), np. na bazie nadtlenku wodoru. Stosuj go zgodnie z etykietą i procedurą placówki. Nie używaj spirytusu, środków na bazie etanolu ani płynów do szyb, bo mogą zmatowić pleksi lub spowodować drobne pęknięcia, zwłaszcza przy krawędziach i zagięciach. Jeśli procedura wymaga alkoholu, użyj alkoholu izopropylowego: przetrzyj krótko i nie zalewaj krawędzi. Stelaż malowany proszkowo myj wodą z płynem, bez środków ściernych. Środek dezynfekujący najpierw sprawdź w mało widocznym miejscu stelaża.

Publiczne placówki, np. SPZOZ, robią mniejsze zakupy zwykle na zapytanie ofertowe według własnego regulaminu. Napisz do nas, czego potrzebujesz: przygotujemy ofertę z wymiarami, materiałem, kolorem i terminem realizacji. Instytucje mogą płacić przelewem z terminem 14 dni po przesłaniu oficjalnego zamówienia. Sieć placówek może zamówić ten sam model do każdej lokalizacji, już od jednej sztuki.

Tak. Zamówienie możemy wysłać na kilka adresów, np. po jednej paczce do każdej placówki. Nie trzeba wtedy przechowywać stojaków w centrali. Listę adresów podaj przy zamówieniu. Koszt wysyłki kilku paczek ustalamy indywidualnie. Możesz zacząć od jednej sztuki dla jednej placówki, a resztę zamówić po akceptacji. Zapisz kod wybranego produktu. Ułatwi on zamówienie tego samego modelu do kolejnych placówek.

Tak, wiele modeli ma wersję białą, np. biały stojak na ulotki DL P99wDL i biały stojak na katalogi A4 P99wE. Inne kolory stelaża i ewentualną dopłatę zobaczysz na karcie produktu. Najpierw wybierz format i liczbę kieszeni, potem kolor.